We hadden een pracht van een hotel geboekt. Op de foto’s zag het er schitterend uit: een soort van omgebouwde boerderij slash villa met veel poortjes en pilaren. Het had een zwembad en een tuin met palmbomen, en lag vlakbij een een schattig, traditioneel Zuid-Italiaans dorpje. In realiteit hadden de foto’s niet gelogen, maar ons verblijf liep toch iets anders dan verwacht.

Italie

Voor de verjaardag van m’n lief had ik besloten om hem vliegtickets te geven voor een lang weekend weg in maart. Ik wilde naar een zonnige, warme bestemming, dus ik had simpelweg gekeken naar de meest zuidelijke bestemming van Ryanair. Dat bleek Brindisi, in de ‘hak’ van Italië te zijn. M’n vriend was blij met z’n cadeau (ondanks zijn hekel aan Ryanair) en samen boekten we het hotel.

Naar Brindisi

Nadat we aangekomen waren op de minuscule luchthaven van Brindisi, pikten we onze huurauto op. We gingen eerst een hapje eten in de stad, échte Italiaanse pizza, natuurlijk. Rond 9 uur reden we met behulp van de TomTom richting het dorp Carovigno, op weg naar ons hotel. Daar begonnen de problemen, want ook al zaten we op de juiste weg, het was onduidelijk waar het hotel zich bevond.

Er grensden verschillende oprijlanen aan de weg, maar ze hadden allemaal een hoog hek. We konden ook geen bordje dat naar ons hotel wees vinden. We namen een kijkje bij een paar van deze oprijlanen en uiteindelijk vonden we het. Het probleem was alleen dat het ongeveer 2,5 meter hoge hek gesloten was. Er werd niet gereageerd op de bel en ook mijn telefoontjes werden niet beantwoord. Daar stonden we dan met ons goeie gedrag! Dus op zoek naar Plan B, zonder goed gedrag…

Oprijlaan

De oprijlaan, bij daglicht

Plan B

Gelukkig was plan B snel gevonden: voor m’n vriend die al een paar jaar fanatiek klimt, was het een koud kunstje om over de poort en het hek heen te klimmen. Ik bleef in de auto wachten, met de deuren op slot want ik had geen idee wat er allemaal in het donker om me heen kon rondspoken. Zo’n tien minuten later ging de poort open, en stond m’n vriend met een mannetje te gebaren dat ik naar binnen kon om de auto te parkeren. Ik kroop achter het stuur en parkeerde de auto op het terrein op aanwijzingen van de man.

Het mannetje bleek de eigenaar (gingen we eigenlijk maar van uit) te zijn, maar zijn Engels was nog slechter dan mijn Italiaans (mijn Italiaans beperkt zich tot pizza-ingrediënten). Hij gebaarde en ik probeerde hem een beetje met mijn Spaanse kennis te volgen, maar ik kon er niet veel van maken. Even later kreeg ik een telefoon in m’n handen geduwd, wat de zoon van de man bleek te zijn. Kennelijk was er een heel misverstand over onze komst. Eigenlijk was er helemaal geen kamer voor ons klaar, maar we konden toch in het appartement. We kregen een ‘tour’ door de kamer en uitgebreide instructies over de airco ook al was het er best koud, maar de beste man leek nou eenmaal verzot op z’n airco-afstandsbediening dat we hem z’n gang maar lieten gaan. ’s Ochtends kwam de zoon langs met een fles (vieze) wijn, als excuus voor het misverstand.

Alberobello

Alberobello

Puglia

De volgende dagen ontdekten de regio. We reden door velden vol met olijfbomen en bloemen, bekeken de grappige Trulli-huisjes in Alberobello en gingen naar de eeuwenoude stad Matera in het westen. Helaas was ons verblijf in het hotel weer niet zonder problemen: de douche wisselde continu van ijskoud naar warm. Op een ochtend hadden we helemaal geen water meer (“een paar uur geleden werkte hij nog prima hoor!”). Het woonkamertje was ook kil en ongezellig. Ook al was er verder aan de Ikea-inrichting weinig op aan te merken, de afgeleefde bank was een martelwerktuig.

Matera

Matera

De terugweg

Op maandagochtend vertrokken we naar het vliegveld. We moesten eerst nog betalen en de sleutel inleveren, dus we zochten de eigenaar op. Vreemd genoeg was net die dag de creditcard machine kapot gegaan! De eigenaar had de oplossing snel gevonden: we konden hem achterna rijden naar de bank in het dorp. Daar konden we het bedrag pinnen zodat we cash konden betalen. Binnen vijf minuten transformeerde hij zich van oud boertje op klompen, naar een man op chique glimschoenen en een Nike-petje, achterstevoren welteverstaan. In plaats van de oude knalgele Fiat 500 die in de tuin geparkeerd stond, stapte hij in een dikke, glimmende zwarte Audi. In het dorp moest opa er natuurlijk wel goed uitzien!

Ik heb de pinbon goed bewaard, en naderhand goed in de gaten gehouden of er op een of andere manier geen bedragen van mijn creditcard waren afgeschreven. Gelukkig zat dat allemaal wel goed. We besloten echter wel om de volgende keer een ‘gewoon’ hotel te boeken, met meerdere kamers en een fatsoenlijke receptie, voor ons geen gedoe meer op het platteland!

Misschien vind je dit ook leuk!