Sinds ik kan lezen, verslind ik boeken. Ik ga er helemaal op in en als ik een goed boek te pakken heb, dan lees ik gerust tot drie uur ’s nachts door (op een werkdag!) omdat ik het niet weg kan leggen. Eigenlijk is het heel irritant, want zo heb ik boeken veel te snel uit. Een volume van A Song of Ice and Fire (oftewel Game of Thrones) gaat bijvoorbeeld maar een weekendje mee…

In de nieuwe rubriek Leesvoer vind je de boeken die ik heb gelezen en aanraad. Ik lees eigenlijk vooral Engelstalige boeken, omdat ik het liever in de oorspronkelijke taal lees, en ook zo m’n Engelse vocabulaire kan uitbreiden. Dus, hierbij vier boeken die ik erg goed vond:

The Nightingale – Kristin Hannah

The Nightingale is een historische roman die zich afspeelt in Frankrijk tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het verhaal draait om twee zussen: Vianne en Isabelle, die weinig met elkaar gemeen hebben.  Tijdens de oorlog probeert Vianne het hoofd boven water te houden wanneer haar man naar het front wordt gestuurd, en zij achterblijft met haar jonge dochtertje. Tot overmaat van ramp komt er nog een Duitse soldaat bij hen in huis wonen. Isabelle is de jongste zus, die enorm eigenwijs is. In tegenstelling tot haar zuster die weinig anders kan doen dan het maar over zich heen laat komen, gaat zij bij het verzet.

Ik vond het een enorm indrukwekkend boek. Sowieso omdat het over de Tweede Wereldoorlog ging, maar ook hoe beide vrouwen zich staande proberen te houden op hun eigen manier. Het is zeker geen vrolijk boek en Kristin Hannah weet de ellende bijna tastbaar te maken.

The Martian – Andy Weir

Dit boek is vooral bekend geraakt door de gelijknamige film. Volgens mijn collega was het een aanrader, dus ik ben hem ook gaan lezen. Ze had gelijk, het was inderdaad een leuk verhaal. Eigenlijk kan ik me niet herinneren dat ik veel sci-fi boeken heb gelezen, maar ik heb wel veel films in het genre bekeken omdat het mijn vriend zijn favo genre is. Toch vond ik het geen grote omschakeling. Het verhaal gaat over Mark Watney, die door zijn crew voor dood wordt achtergelaten op Mars. Later blijkt dat hij toch niet is overleden. Met heel veel vindingrijkheid probeert hij op de dorre planeet te overleven.

Het boek beschrijft echter heel veel technische details. Al die rekensommetjes over hoe lang zijn aardappelen mee gaan of hoeveel stoffen uit zijn urine kunnen gewonnen worden, werden nogal saai. Maar wat het wel interessant maakte was Mark zijn droge humor en zijn onverschrokkenheid.

Vaak vind ik filmversies van boeken maar irritant, maar dit keer vond ik het fijn omdat al het gereken achterwege werd gelaten. Ietsje meer detail en uitleg had wel gemogen, maar ik snap dat dat natuurlijk niet in een film van twee uur past. Ik zou wel wat tijd tussen het lezen van het boek en het kijken van de film laten zitten, dan is het verschil in details wat minder merkbaar.

At the Water’s Edge – Sarah Gruen

Deze historische roman speelt zich ook af tijdens de Tweede Wereldoorlog. De hoofdpersonen in het boek hebben er echter weinig mee te maken, want ze zijn een stel chique Amerikaanse lui (of wannabe-chique eigenlijk) die een beetje in hun eigen wereldje leven. Sterker nog, volgens mij hebben ze ze allemaal niet helemaal op een rijtje. Tijdens de Tweede Wereldoorlog besluiten Maddie’s man en een vriend om naar Schotland te gaan. Daar willen ze het monster van Loch Ness zoeken en fotograferen. Maddie gaat met haar kersverse man mee.

Gaandeweg leer je meer over Maddie’s ongelukkige jeugd en haar huwelijk. Doordat ze zich op het Schotse platteland tussen de nuchtere bevolking bevind, lijkt ze steeds duidelijker voor ogen te krijgen hoe de wereld en vooral haar man, in elkaar steken. Ze groeit enorm, en je weet dat er uiteindelijk iets gaat gebeuren voordat ze dat monster eindelijk te pakken krijgen.

Dit boek is geschreven door dezelfde auteur als Water for Elephants, wat ik ook een fijn boek vond. Ik vond het een boeiend verhaal met een originele insteek.

De Japanse minnaar – Isabel Allende

Toevallig las ik eens een boek in het Nederlands, dat kwam omdat hij nog niet in het Engels was uitgebracht. Sowieso vind ik veel boeken van Isabel Allende erg goed, en vooral de verhalen die over de hele levensloop van een persoon gaan. De Japanse minnaar is ook zo’n boek. Het gaat over een tachtigjarige dame die in de jaren dertig naar Amerika is geëmigreerd.

Je leest over het leven van Alma, de hoofdpersoon, maar ook over haar jeugdvriend Ichimei, een zoon van Japanse immigranten. Na de aanval op Pearl Harbor, werden alle Japanners in Amerika in een interneringskamp gezet. Ze leefden daar onder schrijnende omstandigheden. Sowieso heb ik veel belangstelling in Japan, en ik vind het ook belangrijk dat dit onderwerp ter sprake wordt gebracht omdat niet veel mensen van de behandeling van Japanners in Amerika in deze periode op de hoogte zijn. Door de jaren heen komen Alma en Ichimei steeds weer samen, maar hoe het precies zit blijft tot het einde mysterieus.

Toen het boek net uit was ben ik naar een event bij de Bijenkorf geweest waar Isabel Allende geïnterviewd werd. Helaas mochten alleen de mensen met een Bijenkorf-card plaatsnemen, de rest mocht er wel bij zijn maar werd ergens achter een kledingrek gepropt. Ik vond een interessante manier waarop de Bijenkorf de ‘normale mens’ minderwaardig liet voelen… Ondanks de niet zo geïnformeerde interviewster, vertelde Allende toch inspirerende verhalen en was het leuk om een keer naar een boek-event te gaan.

 

Benieuwd wat ik nu aan het lezen ben? Volg me op Goodreads!

Misschien vind je dit ook leuk!