Leesvoer #3: terug van weggeweest

Published by: 2

boekrecensies

Het is alweer een tijdje geleden dat ik mijn blogje heb geupdated. Wat betreft lezen heb ik echter niet stilgezeten. Hierbij vier (Engelstalige) boekrecensies van boeken die mij de aanspraken in de laatste paar maanden.

A Wicked Snow – Gregg Olssen

Sinds een tijdje lees ik af en toe een thriller en tot zover bevalt het me erg goed. A Wicked Snow gaat over een vrouw die iets verschrikkelijks in haar jeugd heeft meegemaakt. In het eerste gedeelte is deze vrouw volwassen geworden en heeft ze een gezin, maar ze kampt met (vreemde) fobieën en nachtmerries. In het tweede gedeelte gaat men terug in de tijd en lees je het vanuit het oogpunt van een FBI-agent. Je volgt de vreselijke gebeurtenis zo’n twintig jaar geleden. Het ouderlijke huis van de hoofdpersoon brand af, maar dat is niet alles: er worden steeds meer lijken op het terrein gevonden. De vermeende moordenaar, de moeder, is echter spoorloos…

Dit was typisch zo’n boek waar je helemaal aan verslingerd raakt als je er eenmaal aan begint en door het eerste hoofdstuk heen bent. Gaandeweg snap je steeds beter hoe het zit en waar de angsten van de hoofdpersoon vandaan komen. Je krijgt steeds meer stukjes van de puzzel over wat er precies is gebeurd, maar het wordt ook gruwelijker. Aan het einde heeft de schrijver nog een mooie, onverwachte draai aan het verhaal gegeven.

Gone Girl – Gillian Flynn

Ik hoorde van collega’s dat dit een fantastische film is. Toen ik hem wilde kijken draaide hij net niet meer in de bioscoop. In plaats daarvan ben ik toen het boek gaan lezen. Voorlopig ga ik hem ook maar even niet kijken, ik merk dat het fijner is wanneer het boek een beetje naar de achtergrond is gezakt zodat ik niet continu roep “zo ging het helemaal niet in het boek!” (Zo irritant bent ik wel).

Gone Girl gaat over het jonge echtpaar Nick en Amy Dunne. Het gaat financieel niet zo goed met ze, en daarom zijn ze verhuisd naar een dorpje ergens in Missouri. Op een ochtend komt Nick thuis en hij merkt dat hun huis overhoop gehaald is, en Amy is verdwenen. De politie wordt erbij gehaald, maar niets is zoals het lijkt. Sterker nog, als je erachter bent hoe het dan wel zit, blijkt het alsnog niet te kloppen en is degene die alles op zijn geweten heeft iedereen vijf stappen voor.

Dit boek is echt een enorme mindfuck. Je begint enorm te twijfelen; heeft Nick dan toch zijn eigen vrouw omgebracht? Als je de dagboekfragmenten leest, krijg je een steeds beter beeld van hoe Amy Dunne is, maar ja, echt níets is wat het lijkt… Ook het einde is enorm frustrerend.

De enige minpunten van het boek waren dat ik de dagboekfragmenten en de flashbacks naar het verleden saai vond, maar verder is het een must-read!

Rolling in the Deep – Mira Grant

Dit boek is gewoonweg eng. In eerste instantie was ik nogal sceptisch, omdat het over zeemeerminnen zou gaan. Het klonk een beetje als vergezochte fantasy. In Rolling in the Deep wordt er een boot gehuurd door een soort van Discovery Channel-achtige filmcrew, die een documentaire willen maken waarmee ze het bestaan van zeemeerminnen willen bewijzen.

Daarnaast gaan er biologen mee, die wetenschappelijke informatie zullen verzamelen en hierover vertellen in de docu. Om het helemaal spannend te maken, want niemand verwacht dat ze echt zeemeerminnen zullen ontdekken, gaat er een groep professionele zeemeermin-zwemsters mee. In tegenstelling tot wat alle sceptici denken, komen ze tóch iets tegen in de oceaan…

Ik had er niet zoveel van verwacht en eigenlijk is het boek ook niet zo goed geschreven. De karakters hebben weinig diepte en sommige beschrijvingen van de wetenschappelijke proefjes zijn erg saai uitgewerkt. Toch vond ik het boek doodeng. Net nadat ik het had gelezen, gingen we op vakantie en namen we de ferry van Malta naar Gozo en ik was gewoon bang dat er iets in het water zou zitten… Het komt niet vaak voor dat ik echt angstig word van een boek, dus kudos voor de schrijfster!

The Longest Ride – Nicholas Sparks

Ik kan de boeken Nicholas Sparks altijd maar in beperkte dosissen aan. Het wordt na een tijdje gewoon te zoetsappig en moraalridder-achtig, maar ik moet toegeven: het leest lekker weg.

In The Longest Ride worden eigenlijk twee verhalen verteld. Allereerst het levensverhaal van Ruth en Ira, wat begint voor de Tweede Wereldoorlog. Ira is nu in de negentig, en bijna tien jaar geleden is Ruth overleden. Je leest welke moeilijkheden het koppel heeft doorgemaakt in hun huwelijk, maar ook over hun liefde voor kunst.

Het tweede deel van het verhaal gaat over Sophia en Luke, en speelt zich af in het heden. De twee komen uit compleet andere milieus. Hij is rodeo-cowboy en zij is student. Ook al lijken ze op het eerste gezicht niet veel met elkaar gemeen te hebben, er ontstaat toch een relatie tussen de twee, al is deze ook niet zonder problemen. De twee verhalen en tijden worden op slimme manier met elkaar verweven, wat we natuurlijk ook van The Notebook kennen, Sparks’s eerste roman.

Tja, de meeste romans van Nicholas Sparks zijn nou eenmaal een beetje voorspelbaar, zo ook The Longest Ride. Daardoor is het juist wel lekker om te lezen als je in een luie bui bent. Ook dit boek is verfilmd, maar ook hiervan moet ik de film nog kijken.

 

Heb je nog aanraders voor mij? Laat het me weten in de comments!

2 comments

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *