De beste concerten van 2017

Published by: 0

Beste concerten van 2017

Het is alweer een tijdje geleden dat ik mijn blog heb geupdate. Zoals ik al eens schreef zijn we verhuisd naar ons nieuwbouwhuis. Tussendoor hadden we nog een vakantie gepland en begon ik op werk met een hele grote en intensieve opdracht. Ik heb nu een paar weekjes vrij, dus eindelijk weer tijd om het bloggen op te pakken!

2017 is bijna voorbij, dus het is weer tijd voor alle ‘lijstjes’. Ik heb er dit keer voor gekozen om mijn favoriete concerten van het afgelopen jaar op een rijtje te zetten. Muziek is een van mijn grootste passies, maar eentje waar ik (bewust) niet over blog. Vanwege verschillende redenen, eigenlijk. Long story short: hierbij de beste concerten die ik dit jaar heb bijgewoond!

Head and the Heart, Tolhuistuin Amsterdam (26 januari)

The Head and the Heart is een Amerikaanse folk/rock band. In 2016 heb ik non-stop naar hun album Signs of Light geluisterd, dus toen ze naar Amsterdam kwamen wilde ik er graag naar toe. Het was uitverkocht (en propvol) maar dankzij Ticketswap kon ik toch gaan. Ik hartje Ticketswap, door hen kon ik naar verschillende concerten die al uitverkocht waren, of voor de helft van de prijs als ik over een concert twijfelde.

Terug naar The Head and the Heart. Ze waren echt fantastisch! Echt zo’n show waar je kippenvel van krijgt. Aangezien het in no time was uitverkocht, verwacht ik ze de volgende keer in een grotere zaal.

Ed Harcourt, Tolhuistuin Amsterdam (10 februari)

Tot The Head and the Heart was ik nog nooit in de Tolhuistuin geweest. En toen was ik er opeens twee keer in twee weken.

Ed Harcourt is een Britse singer-songwriter die de laatste tijd lekker veel experimenteert met de meest rare instrumenten. Hij had een one-man-band show, waarbij alle instrumenten zelf bespeelde. Live nam hij dan stukjes muziek op en vervolgens speelde en zong hij weer over de samples heen. Echt supertof gedaan! Hij had een oud taperecordertje van de rommelmarkt bij zich omdat de opnames daar op een “mean drum sound” maakten. Zijn microfoon zag er uit alsof ie ‘m uit een museum had gehaald en bij de piano lag alvast een moersleutel voor het geval hij uit elkaar viel (denk ik?).

Ondanks al dit geëxperimenteer en alle gekke instrumenten, klonk het echt fantastisch. Ik kanner nog steeds niet bij dat niet meer mensen zijn muziek kennen! Mijn favoriete nummers van de avond waren Hey Little Bruiser (voor zijn zoon geschreven) en Antartica, mijn favoriet van zijn nieuwste album Furnaces.

Hanson, Paradiso Amsterdam (2 juni)

Ik heb nog altijd een ‘soft spot’ voor Hanson. Niet omdat ik Mmmbop zo leuk vind,maar omdat ze ontzettend goede songwriters zijn, die live ook een fantastische show geven. Ze gaan ook al langer dan 20 jaar mee, en je ziet ook gewoon dat ze er ontzettend veel lol in hebben. In 2013 zag ik ze al eens live in de 013, en omdat ze nu in Paradiso kwamen kon ik ze natuurlijk niet overslaan.

Deze show was ter ere van hun 25-jarige bestaan en de setlist was daar ook op aangepast met een soort van ‘best-of’ set. Mijn favoriete moment was toen Zac achter het drumstel vandaan kroop om ‘zijn’ nummers op de piano te doen. En het is natuurlijk te verwachten als je al 25 jaar met z’n drieen in een band zit, maar de close-harmony stukjes zijn fantastisch. Het enige jammere was dat we op het tweede balkon van Paradiso zaten, en het geluid is (ook vanwege massale meezingen) best wel bagger daar.

John Fogerty, Ziggo Dome Amsterdam (25 juni)

Dit was de enige keer dat ik dit jaar in de Ziggo Dome kwam, en dit keer zelfs met m’n moeder en broer. Mijn moeder luisterde vroeger altijd naar Creedence Clearwater Revival (Fogerty’s band, dus), en m’n broer en ik kregen het met de paplepel ingegoten.

Ook al is John Fogerty in de zeventig, die ouwe knar kan er nog echt wat van! De show was supergoed, met alle oude klassiekers. Fogerty heeft ook twee zoons (waarvan een sprekend op Jesse Klaver lijkt, ha) die met ‘m meetouren. Bij Good Golly Miss Molly kwam Tyler Fogerty het podium op, en wat heeft die gast een strot! Hij stond er als een idioot bij te schudden, maar wat een stemgeluid heeft hij!

Noah Gundersen, Bitterzoet Amsterdam (15 september)

(KEXP heeft trouwens de meest toffe artiesten in hun studio)

Dit was eigenlijk de tweede keer dat ik Noah Gundersen live zag in Amsterdam, eerder speelde hij al een soort dubbel-headline concert in Paradiso, maar toen was de sfeer echt verschrikkelijk omdat men had besloten er een zittend concert van te maken. Een zit-concert. In Paradiso? Uhhh…

In ieder geval, in Bitterzoet speelde hij een soloshow. Ik ben groot fan van Noah en was vorig jaar naar Keulen gereden toen hij voor het eerst naar Europa kwam, in de veronderstelling dat dit een unieke kans was en hij niet meer zou terugkomen. Nou, kennelijk doet ie het heel goed want hij komt volgend jaar voor de derde keer naar Nederland! Mij hoor je niet klagen, hehe.

Noah had net een nieuw album uitgebracht, waarop echt pareltjes staan. Alleen is dat album een beetje meer rock en electronica-achtig, wat in deze akoestische show niet altijd goed uit de verf kwam. Ik bedoel, hij zong enorm zuiver, zonder veel opsmuck en het was fantastisch, maar toch leenden de nummers zich er niet altijd even goed voor. Hij deed op verzoek (ok, mijn verzoek omdat ik ook verzoeknummers ging bleren) ook het oudere nummer Nashville, wat echt supergoed was en de sfeer flink oppepte.

Als je Noah Gundersen nog niet kent: luisteren! Wat een baas is die gast zeg. Niet veel artiesten kunnen in hun eentje zo’n ijzersterke show neerzetten!

HIM, 013 Tilburg (12 december)

Dit was mijn laatste concert van het jaar. Eigenlijk zou ik HIM een dag eerder in Paradiso zien, maar vanwege de sneeuw en code rood ging dat niet door. Dus dan maar de dag erna (ook dankzij Ticketswap) naar Tilburg.

HIM live zien was echt een bucketlist dingetje voor mij. Als tiener heb ik heel veel naar ze geluisterd en pasten ze perfect bij al m’n teenage-angst. Maar op een of andere manier is het me nooit gelukt om ze live te zien. Ze deden nu hun afscheidstournee omdat ze er mee op houden, dus het was een ‘now or never’ momentje.

Helaas was hun show niet zo fantastisch. Het duurde ongeveer 2 nummers voordat het geluid goed stond, door de lichtshow was er weinig te zien op het podium. De bandleden, maar vooral ook Valo, maakten een uitgebluste indruk. Kan ik me ook wel weer wat bij voorstellen. Later op Facebook schreven veel fans dat dit kennelijk wel een beetje gewoon is bij HIM?

Ondanks dat, was de muziek wel supergoed en was het een fijne ‘best-of’ setlist. Daar was ik erg blij mee want hun latere albums vind ik niet zo geweldig, en voor ‘old times sake’ was het superfijn om m’n oude favorieten te horen.

 

Er waren nog een paar meer shows die dit lijstje niet hebben gehaald, maar vergeleken met voorgaande jaren ben ik naar niet zoveel concerten geweest. Dat heeft er ook mee te maken dat ik nog weinig in Amsterdam werkte. Normaal gesproken ga ik meestal alleen naar concerten, maar dit jaar ging er regelmatig iemand mee, leuk! Voor volgend jaar heb ik weer verschillende concerten in de planning staan, waaronder Lord Huron die voor het eerst naar Nederland komt. Ik heb er zin in!

En jij, welke concerten zijn jou het beste bijgebleven dit jaar?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *